Cumhuriyet bize sadece bir yönetim biçimi bırakmadı; bir onur, bir vicdan, bir kimlik bıraktı.
1933’te, Cumhuriyetimizin 10. yılı kutlanırken, Lüleburgaz’da da bu coşkunun simgesi olarak Onuncu Yıl Anıtı dikildi. O günlerde meydanlarda Onuncu Yıl Marşı söyleniyor, “Çıktık açık alınla on yılda her savaştan” dizeleri bu milletin azmini ve gururunu göklere yükseltiyordu.
Ama sonra… Demokrat Parti döneminde bu anıt yıkıldı. Yalnızca Lüleburgaz’da değil; Giresun’da, Samsun’da, Trakya’nın başka kentlerinde de benzer anıtlar ortadan kaldırıldı. Bahane hep aynıydı: yol, meydan, düzenleme…
Oysa gerçekte yıkılan şey taş ya da beton değil; Cumhuriyet’in sembolik hafızasıydı.
Bugün düşündükçe içim sızlıyor. 1933’te, büyük yoksulluk ve imkânsızlık içinde bir anıtı dikme cesaretini gösterenler vardı. Ama yüz yıl sonra, her şeye sahip olduğumuz halde aynı cesareti gösteremiyor olmak, gerçekten acı değil mi?
Bu hafızayı yaşatmak için yıllardır tek başına mücadele eden bir isim var:
Araştırmacı-yazar Bahri Berberoğlu.
Yazdı, anlattı, belgeler sundu, dosyalar hazırladı. Belediye meclisine taşıdı, halkı bilgilendirdi. Belki yalnız bırakıldı, belki görmezden gelindi ama vazgeçmedi. Çünkü biliyordu ki, bir kentin hafızası aslında bir halkın vicdanıdır.
Bugün Lüleburgaz, Cumhuriyet Halk Partisi’nin yönetiminde. Cumhuriyet değerlerini savunan bir belediye başkanı, meclis üyeleri ve ilçe örgütü görev başında. İşte tam da bu nedenle, geçmişte Demokrat Parti’nin yıktığı bu anıta, bugün CHP’li bir belediyenin yeniden sahip çıkması yalnızca bir tercih değil; tarihî bir borçtur.
Sevgili meclis üyeleri, sayın belediye başkanı, sayın CHP ilçe yönetimi;
Sizlerden beklentimiz nettir:
* Halkla İlişkiler ve Kültürel Etkinlikler Komisyonu,
* İmar ve Şehircilik Komisyonu,
* Plan ve Bütçe Komisyonu
Ortak çalışarak Onuncu Yıl Anıtı’nın yeniden yapılmasını meclis gündemine taşımalıdır. Çünkü bu mesele sadece teknik değil, aynı zamanda tarihî ve vicdanî bir sorumluluktur.
Sevgili hemşerilerim,
Bugün bu satırları okuyan, bu hikâyeyi öğrenen herkes artık bu sorumluluğun bir parçasıdır. Çünkü bir kentin hafızasını korumak yalnızca yöneticilerin değil, halkın da görevidir.
Çocuklarımız “Bizim şehrimizde Cumhuriyet’in anıtı vardı ama yıktılar ve bir daha yapmadılar” mı desin?
Yoksa “Bizim büyüklerimiz Cumhuriyet’in Anıtını yeniden yükseltti” mi desin?
Bu karar, hepimizin vicdanına emanettir.
Çünkü…
👉 Bir kentin hafızası, bir halkın vicdanıdır.
👉 Ve artık bu mesele, Aramızda Kalmasın.
GÜRCAN KIRIM
