Avusturya’da orman yangınlarını önlemek için keçilerden söz ediliyor.
Kulağa garip geliyor belki ama değil. Keçi, ormanın altını temizler; kuru otu, çalılığı yer. Yangının yakıtını ortadan kaldırır. Doğayla kavga etmez, onunla birlikte yaşar.
Biz bunları bilmiyor muyduk?
Biliyorduk.
Ama köyler boşaldı.
Keçicilik bitti.
Kırsal sustu.
Türkiye’de keçi yıllarca “orman düşmanı” ilan edildi. Oysa ormanı asıl tüketen keçi değil; maden, beton, sanayi ve plansızlıktı. Keçi sessizdi. Köylü sessizdi. Susturuldular.
Bugün orman altları kuru ot dolu.
Giren yok, temizleyen yok.
Yangın çıkınca da suçu “kader”e, “sıcaklara”, “doğaya” atıyoruz.
Hayır.
Doğa intikam almıyor.
Biz doğayı yalnız bıraktık.
Keçicilik sadece bir geçim yolu değildi. Bir bilgiydi. Bir dengeydi. Yangını önleyen, toprağı havalandıran, ormanı nefes aldıran bir yaşam biçimiydi. O bilgi gitti, yerine beton geldi.
Bugün başka ülkeler keçiyi yeniden keşfediyor olabilir.
Ama biz keşfetmiyoruz; hatırlıyoruz.
Ve şunu da unutmayalım:
Keçiler gitmiş olabilir.
Ama çevrecilerin keçi gibi inadı hâlâ diri.
Yıllardır “Ergene temizlensin” diye diretenler,
ormanlar için vazgeçmeyenler,
suyun, toprağın, yaşamın peşini bırakmayanlar var.
Biz inatçıyız.
Çünkü bu topraklarda doğa, inatçılar sayesinde ayakta kaldı.
