Tekirdağ’da kadın ve çocuk cinayeti
Tekirdağlı gazetecilerden Başsavcı Gül’e ziyaret
Trakya sivrisinek işgali altında
Tebrik ziyaretleri sürüyor
Bu yazı 25 Aralık 2019, Çarşamba 09:24:13 tarihinde eklendi. 2105 kez okundu.
12 Punto 14 Punto 16 Punto 18 Punto

EGONUZU BESLERKEN, KARAKTERİNİZİ AÇ BIRAKMAYIN - Burcu Çalışkan

EGONUZU BESLERKEN, KARAKTERİNİZİ AÇ BIRAKMAYIN

 

“Egosunu beslemekten, karakterini aç bırakan insanlar var”  T.S Eliot

İnsanları  gerçekten tanımanın en kestirme yolu nedir sizce? Farklı farklı olaylar olduğunda hep gözlerine bakmak, okuduklarına bakmak, iktidar sahibi olduğunda nasıl davrandığına bakmak mı? Borç vermek, güç vermek, yetki vermek mi? Kötü günümüzde yanımızda olup olmadığını kontrol etmek, beraber tatile gitmek, sevdiği, nefret ettiği ve çok güldüğü şeyleri incelemek mi? Çocuklarla, garsonlarla ve kedilerle olan ilişkilerini irdelemek mi?

Bunların hepsi olabilir ama birini bu yollarla tanımaya çalışmak, zaman istiyor biraz. Bir süre bakacaksınız, bekleyeceksiniz, değerlendireceksiniz, yorum yapacaksınız…

Kestirme yol arıyorsanız, bir insanın cümle içinde kaç kere “ben” dediğine bakmanız yeterli. Kaç kere karşısındakinin sözünü keserek, kendinden bahsetmeye başladığına da bakabilirsiniz. Konuşması sırasında, onun adına kaç kere utandığınızı da sayabilirsiniz.

Bu tarz insanlar, toplantılarda “Benim burada ne işim var ya?” oturuşuyla otururlar sandalyede. Herkesin sandalyesi (normal olarak) masaya yakınken, hatta bazılarının dirsekleri masanın üstündeyken, bunların sandalyesi hep geride durur. Masayla temas etmez. Ortalama boyutta bir yetişkinin, yan yan yürüyerek geçebileceği kadar bir mesafe vardır arada.

Başkaları konuşurken, genelde telefonlarına bakarlar. Bunu yanlış anlamayın sakın. Karşıdakine “Seni dinlemiyorum!” mesajı vermek için yapmazlar asla. Saygısız insanlar değillerdir. (Modern çağda, biri konuşurken cep telefonuna bakmak, karşı tarafa “Sen çok sıkıcısın ve ben çok meşgulüm.” hissini en güzel şekilde verebilen, nazik bir harekettir.)

Bir an gelir, telefondan kafalarını kaldırır ve birkaç saniye, konuşan kişiye bakarlar. Sonra da hızlı bir kafa çevirişle telefona geri dönerler. Bu ani bakış ve geri dönüşe, “Haa, bir an için önemli bir şey söyleyeceksin sandım ama görüyorum ki, dikkatimi çeken bir durum yok.” adı verilir.

“Asıl mesele ne biliyor musun?” kalıbı, bunlar için yaratılmıştır. Asıl meseleler, her zaman onlardan sorulur çünkü. Asıl meselelerin efendisidir onlar. Konuyla ilgisiz anılarıyla süsledikleri çeşitli açıklamaları, her meseleye ışık tutabilecek güçtedir.

Maalesef, hiçbir zaman, hak ettiklerine inandıkları yerde değildir bu insanlar. Başkalarının hataları, birilerinin kıskançlıkla önünü kesmesi, bazılarının onu hedef göstermesi ve en önemlisi, bir sürü insanın onu hiç anlamaması yüzünden, buradadırlar. Aslında çok başka yerde olmaları gerekir ama buradadırlar. Ne yazık!

Bulundukları kurum için neler neler yaptıkları, geçmişten günümüze taşınan (her biri bir ders niteliğinde) anıları, emek emek fedakârlıkları ve inanılmaz zekâları kelimelere dökülürken, pat diye dururlar birden. Evet, hızla akan, ahenkle dans eden o cümlelerin tam ortasına, derin bir sessizlik çöker.Sessizliğin ardından, beklenen hamle gelir: Önce, derin nefes almalı bir iç geçirme, arkasından da bir ses duyarsınız. Bu ses, bir tür gülmedir ama tam gülme de değildir. Hızlı giden konuşmadaki ani frendir. Anlatmaktan vazgeçmişlerdir çünkü. Yani zaten kime, ne anlatıyorlardır ki? (Siz de anlıyormuş gibi dinliyordunuz ama anlayamazsınız.)

Her yerde, her ortamda var bu insanlardan. Gittikçe artıyorlar. Gördüğümüz, yerde, hızla tanıyoruz artık. “Ben” diye başladıkları ve bitirdikleri cümleleri duydukça, koşarak kaçmak istiyoruz ama bazen kaçamıyoruz. Epeyce yaklaşıyoruz, duyuyoruz, anlatamıyoruz.

Ego yanınızda taşıdığınız bir dart tahtası gibidir. Ve büyüdükçe vurulma tehlikesi de artar. Bu durum başkalarının bizden faydalanmasını da kolaylaştırır.

Şişirilmiş bir ego davranışlarımızı bozar. Başarımızın tek mimarı olduğumuza inandığımızda, kaba davranma ve daha bencil olma ihtimalimiz daha da yüksek olur. Bu, özellikle başarısızlıklar ve eleştiriler karşısında geçerlidir. Bu şekilde şişirilmiş bir ego, hatalarımızdan ders almamızı engeller ve başarısızlıktan kaçındığımız dersleri takdir etmeyi zorlaştıran bir savunma duvarı oluşturur. Sonunda şişirilmiş bir ego vizyonumuzu daraltır. Bundan kaçınmak önemli ve zorlu bir iştir. Özveri ve cesaret gerektirir. Alçakgönüllülük ve şükran, özverili olmanın yapı taşlarıdır. Birlikte çalıştığınız insanlara günün sonunda bir dakikanızı ayırıp teşekkür etme alışkanlığı edinin. Bu, başarınızın tek nedeni olmadığınızı görerek, doğal bir alçak gönüllülük duygusu geliştirmenize yardımcı olur. Egomuzun ne gördüğümüzü, ne duyduğumuzu ve neye inandığımızı belirlemesine izin verirsek, geçmiş başarımızın gelecekteki başarımıza zarar vermesine izin vermişiz demektir. Egonuzu kontrol altına almadıkça ilişkileriniz, kariyeriniz ve hayatınız bir hüsranlar serisi şeklinde hissettirmeye devam edecektir. Bunu kendimize neden yapalım ki, değil mi ama?

Sevgiyle kalın..

 

 

 

Yazdır Paylaş
Diğer Burcu Çalışkan Yazıları
hurfikir.com.tr’da yayınlanan her türlü yazı ve haber kaynak belirtilmeden kullanılamaz. Sayfalarımızda kaynak belirtilerek yayınlanan haberler ilgili kaynağa aittir ve bu haberlerin kopyalanması durumunda, tüm sorumluluk kopyalayan kişi / kuruma ait olacaktır. Başka kaynak veya gazeteden alıntı yazarlar ve site yazarlarına ait yazılardan dolayı Hürfikir Gazetesi sorumlu tutulamaz.
Tasarım by Webdestek